Ik weet niet waar ik goed in ben.

 “Ik weet niet waar ik goed in ben”, de woorden klonken nog na in mijn oren. John was een nieuwe cliënt en had mij via mijn website benaderd. We hadden samen het intake formulier ingevuld en waren na elkaar over onszelf verteld te hebben tot de vraag gekomen waarvoor John bij mij was. John had een leuke baan als verkoper maar door economische  crisis waren zijn verkopen sterk teruggelopen en hij had de resultaten serieus genomen. De moed zakte hem steeds verder in de schoenen en hij ging met tegenzin naar zijn werk.

 John werkte al 10 jaar voor deze werkgever en zijn enthousiasme was aanstekelijk. De slappe economie had echter zijn tol geeist en met zijn ziel onder zijn arm zat hij tegenover mij. Hij woonde met zijn vrouw in een bijna-afbetaalde koopwoning , ze hadden 3 prachtige kinderen en 2 kleinkinderen. Het was een gelukkige familie.

 S’avonds trainde John bij de plaatselijke karate vereniging, hij beoefende deze sport al jaren en was al tot de bruine band (op een na hoogste) gekomen. Hij beoefende de sport met veel plezier en was een bekend gezicht geworden van de vereniging. John was geliefd, hielp iedereen altijd waar hij kon.

 John zette zich altijd voor 125 % in maar ondanks zijn inzet daalden zijn verkopen. Een paar dagen later hadden we een 2e afspraak en ik vroeg door naar het bedrijf waar hij werkte. Afgelopen jaren waren er nog 2 bedrijven gekomen die hetzelfde verkochten als dat John deed. De concurrentie was moordend en de slappe economie was het laatste zetje geweest om de verkopen te doen kelderen.

 De vrouw van John werkte, sinds dat de kinderen uit huis waren, ook enkele dagen en ik vroeg John of hij er wel eens aan gedacht had karate-les te gaan geven. John keek me verbaasd aan en vond niet dat hij daar de capaciteiten voor had. Ik drong aan en vroeg hem toch eens te gaan informeren of dat mogelijk was binnen de vereniging. Tevens vroeg ik hem om na het gesprek op de karate-vereniging eens met zijn werkgever om de tafel te gaan zitten en het probleem van de dalende verkopen te bespreken.

 Een week later kwam er een glunderende John binnen die al begon te praten voordat hij op zijn stoel zat. De karate-vereniging had erg positief gereageerd en had voorgesteld om John na een cursus karate-leraar een groep leerlingen toe te wijzen. Met dit aanbod in gedachte was hij naar zijn werkgever gegaan en die had een flinke vergoeding geboden indien John zijn ontslag zou indienen. Dit alles had John met zijn vrouw besproken en na wat schuiven met de uren waarin zij werkte was de financiële kant van de zaak ook beklonken. John bedankte me hartelijk en moest een traantje wegpinken. Hij had hier als een berg tegenop gezien en de paar afspraken hadden zijn hele wereld veranderd. Met een stapel visitekaartjes van mij meenemend vertrok hij, mij met een heerlijk en dankbaar gevoel achterlatend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *