Filmpje !

Dit filmpje kwam ik tegen en wil ik jullie niet onthouden. Het gaat over Jill Boite Taylor, een vrouwelijke wetenschapper die zich met neuroanatomie bezighoudt. Haar broer lijdt  aan schizofrenie en zij onderzoekt het verschil tussen mensen met een “normale” controle over hun brein en het brein van mensen die lijden aan schizofrenie. Dan krijgt ze een beroerte en maakt zij grotendeels bewust mee hoe alle functies van haar hersenen een voor een uitvallen. Dit levert prachtige inzichten op en het filmpje raakte mij enorm. Het filmpje is op youtube al bijna 5 miljoen keer bekeken..

Elke week interessante nieuwtjes in je mailbox over persoonlijke groei? Schrijf je in op onze nieuwsbrief en maak kans op een leuke verrassing!

Niet voor iedereen?

Een jaar of 7 geleden, toen mijn leven lekker voortkabbelde zat ik voor de zoveelste keer eens een avondje te surfen op het net. Na al vele filmpjes van paragliding te hebben bekeken gaf ik mij enkele dagen later op voor een beginnerscursus bij Inferno in Zuid-Frankrijk. Het leek me prachtig om als een vogel zo vrij door de lucht te zweven. Een paar weken gingen voorbij, waarin ik me afvroeg wat ik nu weer had gedaan,  de startdatum van de cursus kwam onverbiddelijk dichterbij . Ik vertrok een tweetal dagen eerder om een beetje rond te kijken in de buurt en relaxed mijn tentje op te zetten. Mijn tentje stond net, met mijn net een half jaar oude bedrijfsauto ervoor, toen het weer in een snel tempo omsloeg. Hagelstenen zo groot als ping-pong ballen vielen uit de lucht en ik schuilde in mijn net opgezette tent die gelukkig wel tegen zo’n buitje kon. Het was hevig maar kort, gelukkig waren al mijn ramen van de auto nog heel, het plaatwerk leek echter een poffertjes pan. Na me bij de schade te hebben neergelegd en de foto’s ervan naar de verzekering maatschappij gemaild te hebben keerde de rust weder. ’S avonds arriveerden er meer aspirant paragliders en het werd desondanks een gezellige boel. De volgende dag zouden we starten met de cursus en we waren allemaal erg benieuwd naar het nieuwe avontuur.

Het was een erg mooie ochtend en het aangrenzende meer lag er spiegelglad bij. We startten met een stukje theorie in een lokaal van het op de top van de berg gelegen hotel. De volgende dag zouden we met oefenen op de helling beginnen. De dag vloog voorbij en voordat ik het wist zat ik na te genieten van een biertje voor mijn tent, morgen zou het grote feest beginnen. Het werd een gezellige avond en we waren allemaal nieuwsgierig wat ons te wachten stond. De volgende ochtend stond ik veel te vroeg bij mijn auto te wachten op de anderen. Nadat iedereen wakker was vertrokken wij gezamenljk naar het hotel waar ook de schermen en harnassen lagen.
Met een glimlach nam iedereen de spullen aan en nadat de schermen en attributen op het dak van de auto lagen zochten we een plaatsje uit in de bus. Zuchtend en kreunend vertrok het busje naar de groene weide waar we een beetje gingen wennen aan het materieel en het opzetten van een scherm. Het opzetten ging mij goed af en aan het eind van de ochtend mocht ik door naar de helling waar ik mijn eerste proefvlucht zou maken. Althans…. eerste? Ik had voor deze week nog een weekend op een skihelling geoefend als introductie op deze week. Het resultaat was dat mijn scherm over het dak van het restaurant hing en ik half in een hek. Het mocht de pret niet drukken en had mij daarna snel aangemeld voor deze week. Afijn, ik was het incident allang vergeten en stond met harnas aan en scherm achter mij klaar om een stukje te vliegen. Roland, de eigenaar en instructeur van de vliegschool kon nog wel eens met een luide stem optreden, echter hij had alles in de gaten en het leek wel alsof hij al van te voren wist wat de cursisten van plan waren. Ik had veel vertrouwen in zijn kunnen waarmee hij mij ondersteunde in dit nieuwe avontuur.

Na nog een paar vluchtjes op dit hellinkje gemaakt te hebben mocht ik in het busje met een paar andere cursisten de berg op om eindelijk aan het echte werk te beginnen. Een van de instructeurs was nog op de helling en Roland stond op het startpunt de een na de andere cursist weg te starten. En daar sta je dan….. De huisjes in het dal waren nauwelijks te onderscheiden, een grijs streepje was de snelweg waar we over heen moesten vliegen om erachter op een veld te landen. En daar was dat gevoel, een mix van onzekerheid, zenuwen en een kriebel in mijn buik. Ik besefte mij dat ik het gevoel had dat ik echt leefde, dat ik veel te lang hetzelfde kunstje had gedaan, hier ging het om, nieuwe dingen leren, onzekerheid, angst, maar tegelijk ook die kriebel in mijn buik. Ik stond compleet uitgerust klaar, Roland schreeuwde wat in de portofoon en wenkte mij, zijn kant op te komen. Ik stond met enig ontzag naar hem te kijken , hoe hij toch al die cursisten weer heelhuids beneden kreeg, Zijn sensoren stonden allemaal vol open en het leek net alsof hij dwars door je heen keek, je aanwijzingen gaf zonder een greintje onzekerheid in zijn handelen. Ik had mijzelf al aan al zijn aanwijzingen overgegeven en even later stond ik klaar om te starten. Ja, kom maar. Ik slikte even deed mijn hoofd met helm naar voren, armen naar achteren waar mee ik de stuurkabels vasthield en ik nam een sprint. Ik voelde een harde schok, keek over mijn rechter schouder omhoog en zag het enorm grote scherm bol boven mij heen en weer gaan. Ik kreeg weer een seintje van Roland en ik vervolgde mijn start de berg af, de grond hield op, ik zag de boomtoppen onder mij door schieten en ik vloog……. Na nog amper te beseffen wat er gebeurde, ik was druk alles te controleren en mijn koers uit te zetten, kwam er eindelijk een momentje.

Ik werd compleet overvallen door het moment. Er was praktisch geen geluid, enkel het ruizen van het scherm, een roofvogel vloog onder mij door en gek genoeg voelde ik een verbondenheid, met de vogel en de natuur die ik nog niet had ervaren mijn leven. Ik werd emotioneel, ik hing aan een scherm, 1500 meter boven de grond en er kwamen heel wat gebeurtenissen uit mijn leven voorbij. Ik had geen keus. Ik kon niet uitstappen. Ik kon niet stoppen. Ik was alleen. Het enige wat ik kon was loslaten, loslaten en verder vliegen. De stem van Roland galmde door de portofoon. Al het andere  leek me zo onbelangrijk. Het was een moment dat ik nooit zal vergeten. Het is een moment wat je ook tegenkomt als je een ontwikkeling ingaat. Als je uit je comfort zone treed. Die comfort zone, wat het ‘gebied’ is waarin je je beweegt, waarin je je dingen doet die je altijd doet waarin je je handelingen kunt perfectioneren maar niks nieuws aanboort. Het geluk ligt echter daar buiten. Door eens wat anders te doen ga je weer andere vaardigheden leren, je perspectief veranderen en meer dat gevoel dat je lééft ontwikkelen. Hiervoor ga je loslaten, vaste grond onder je voeten verliezen, zweven en genieten. Ik gun het iedereen, ik kan echter niet iedereen overtuigen om die vast grond te gaan verliezen, die rugzak af te doen, van al die ruimte, lucht en vrijheid te genieten en je zo verbonden met de natuur te voelen. Het is alleen voor de durfals, voor diegenen die niet alles onder het tapijt vegen maar het aangaan omdat er alleen nog maar te winnen valt. Omdat het genoeg is geweest om via oude structuren te leven maar die sensatie van dat nieuwe, dat onbekende met nieuwsgierigheid tegemoet te zien. En ik? Ik praat af en toe tegen je door de portofoon en dan vertel ik je wat ik zie.