De realiteit van Roodkapje


Sommige sprookjes worden generatie na generatie verteld. En bij het horen van de naam Roodkapje denken we gelijk aan dat sprookje terug en weten we dat het geen realiteit is. Maar er is ons nog meer verteld waarvan we niet wisten dat het eigenlijk een sprookje was.

Misschien is jou wel verteld dat als je gelovig bent je na jouw overlijden naar de hemel gaat en als je slechte dingen deed naar de hel.
Misschien is jou wel verteld dat mensen met diploma’s alleen een baan krijgen.
Misschien is jou wel verteld dat sterke mensen niet huilen.
Misschien is jou wel verteld dat je veel moet werken om iets te bereiken.
Misschien is jou wel verteld dat een dubbeltje nooit een kwartje wordt.
Misschien is jou wel verteld dat mensen op bepaalde posities veel belangrijker zijn dan jij.
Misschien is jou wel verteld dat je voor de familie moest zorgen, ten koste van jezelf.

Misschien is jou wel verteld dat je je niet aan moest stellen als je vertelde wat je voelde.

Misschien is jou wel verteld dat jouw mening er niet toe deed.

Misschien is jou wel verteld dat je over sommige dingen niet mocht praten.

En misschien heb jij enkele van deze sprookjes in jouw leven meegenomen.
En daarmee heb jij jouw vesting gebouwd.
En jouw handelen op gebaseerd.
En misschien wel wat sprookjes erbij verzonnen?
En elke keer als er iets onbekends op jouw pad kwam, verzon je een sprookje.

Das niks voor mij.
Zo ben ik niet.
Ik doe dat nooit.
Dat zit niet in mijn karakter.
Mensen veranderen niet.
Dat is te zweverig voor mij.
Ik kan dat niet.
Ik kan dat niet.

Misschien werd je wel ziek, kreeg je met verliezen te maken.

En soms wankelde er een muurtje van jouw vesting.

Maar het muurtje bleef.

Misschien heb je wel eens een moment gehad dat je over het muurtje keek.
De schoonheid zag maar ook het onbekende.
En je gauw weer achter het muurtje verdween.
En daar kon je niks aan doen, zo heb je het geleerd, is het je verteld.

Maar als je al tot hier gelezen hebt, het bericht nog niet gesloten hebt.

Misschien wil jij dan weten wat er achter jouw muurtje zit.

Het sprookjesboek verbranden.

De vesting wil verlaten.

De ruimte en de vrijheid wil ervaren.

Jouw bestaan voelen vanaf het puntje van jouw tenen tot bovenop jouw hoofd, tintelend, bewegend.

En misschien eens ander boek te schrijven 

Ik mag voelen wat ik voel
Ik ben perfect zoals ik ben.
Ik weet pas of ik iets kan nadat ik het meerdere keren geprobeerd heb.
Ik geef niks om dubbeltjes en kwartjes.
Ik vertrouw op mezelf.
Wat een ander kan, kan ik ook.
Ik kan mezelf op elk moment aanpassen.

Ik kan niet falen, wel opnieuw proberen.

En omdat ik zelf ook dat boek heb moeten sluiten, mezelf zoveel verhaaltjes had verteld weet ik dat jij het ook kan.

Begin met het schrijven van jouw gelukkigste leven.

Voor informatie of een kennismakingsgesprek;

Tel 06-50656262

Kies jij om op jouw manier te leven?

En dit vraag ik niet aan iedereen. Indien jij tevreden bent met jouw situatie, met jouw werk, met je uit te leven in het weekend, weer uitkijkt naar jouw volgende vakantie en elke avond na het eten op de bank ploft, dan zou ik dat koesteren.

Ik zeg dit dan alleen niet tegen jou.

Ik zeg het diegenen die meer uit het leven willen halen dan dat.

Die zich anders voelen.
Die op zoek zijn naar dat wat hun beroert.
Die op een top of in een dal zitten, maar die wel proberen. Hongerig zijn naar dat wat leven heet.
Die willen voelen dat het vuur binnenin aangewakkerd word en daarvoor willen gaan.

Onzeker over dat wat komen gaat maar zeker zijn dat er wat komen gaat.

Die zich buitenstaander voelen.
Die sceptisch zijn.
Die niet in een rijtje lopen.
Die naar rechts gaan als de groep naar links gaat.
Die geen idool hebben, omdat zij zelf het idool zijn, alleen beseffen ze dat nog niet.

Tegen diegenen heb ik het, ben jij klaar om op reis te gaan?

Ben jij klaar om weer te gaan voelen, buiten je oevers te treden, te ontdekken, te gaan leven?
Daar te gaan waar het gebeurt.

Ooit was je zo, gedurende jouw leven heb je gehuild, ben je tegen muren opgelopen en heb je je misschien alleen gevoeld.

Daardoor heb je weerstand opgebouwd, voor sommige mensen, plaatsen, gebeurtenissen.
Een veilig plekje geschapen waar je niet meer buiten treedt.
Maar waar ook een stuk van jezelf niet meer tot ontplooiing komt.
En je denkt dat dat leven is maar diep in jezelf weet je dat het tegenovergestelde waar is.

Het is niet meer dan een keuze.

Jij beslist om je te blijven verschuilen of om op te staan, je te laten zien.

Het is tijd.
En die tijd is nu.
Nu is alles wat er is.
Of verschuil je je liever achter morgen of gisteren?

Wat kies jij?

Het enige wat nodig is is dat je de keuze maakt.
De weerstand weerstaat en voorbij de weerstand gaat.
En dan weet wat leven voor jou is.
Het voelen in jouw buik.
De grootste fan van jezelf zijn.
Niet om een of ander slap excuus of om jouw ego op te vijzelen.

Omdat dat is wie jij bent en niet anders meer kunt.

Het is tijd.

En die tijd is nu.

Maak jouw keuze.