37 jaar in 45 minuten

Het moment was daar, ik kreeg een microfoon in mijn handen gedrukt en moest mijn zegje doen. Het is nu enkele maanden geleden, knikkende knieën, zweet op mijn handen, ik stond voor 30 mensen te vertellen hoe mijn dag was geweest en wat er in mijn leven speelde.Ik heb het altijd al gehad, voelde mij nooit op mijn gemak als ik in de belangstelling stond. Ik hoefde ook nooit, liet die ander maar voor gaan, het applaus en de show stelen. Ik wist me altijd kunstig overal tussenuit te draaien.

Tot die dag…..Ik stond daar met die microfoon in mijn handen en was nog niet aan de beurt, gek dat leuke dingen altijd zo snel gaan en dit voor mijn gevoel eeuwen duurde. Je kijkt het het publiek aan maar ziet eigenlijk niks, ik was daar ook niet.. 

Ik was heel ergens anders, 37 jaar geleden in een kerk in Abcoude. 12 jaar was ik, een verlegen introvert jongetje, katholiek opgevoed en elke zondag nam mijn moeder mij en mijn zusjes in onze zondagse kleren steevast mee naar de zondagochtend mis. Het was een grote kerk, helemaal voor een 12 jarig jongetje. Het altaar en de spreekstoel waren op een verhoging waar je een paar treden voor op moest.

 De kerk stroomde langzaam vol en wij zochten een plekje. Ik keek altijd naar de andere kerkgangers, zat gekke gekken te trekken naar vriendjes of droomde weg.

Vandaag zou ik een stukje voordragen en enigszins gespannen wachtte ik geduldig mijn beurt af. Het moment was daar en ik liep naar voren om de spreekstoel te betreden. Ik legde mijn kerkboekje met de tekst neer en boog de microfoon iets naar voren. Ik keek de kerk in en zag alle ogen op mij gericht.De zenuwen gierden door mijn keel en ik begon voor te lezen om er maar gauw klaar mee te zijn. 

De eerste zinnen gingen goed, ik had de smaak te pakken, ik keek even op en was mijn zin kwijt, was mijn zin kwijt! niet getreurd zou je zeggen, die zoek je weer op. Heb je dat ook wel eens? dat je even afgeleid word en iets opnieuw moet opzoeken en dan een diepe zucht slaakt? Nou ik ook, en dat kan gebeuren, ware het niet dat ik de microfoon heel dicht bij mijn mond had gebogen. De gigantisch versterkte zucht schalde door de luidsprekers gevolgd door onderdrukt gelach en geroezemoes. 

Ik was nog steeds druk de zin te vinden waar ik gebleven was maar ben uiteindelijk maar ergens begonnen met voorlezen. Ik wist niet hoe snel ik het af moest maken en snelde met een roder dan rood hoofd weer naar de kerkbank waar ik de lach op de vele gezichten zag. De troostende woorden van mijn moeder kwamen niet meer binnen en ik bleef met gebogen hoofd zitten.

Mijn voorganger stootte mij aan en ik ontwaakte uit het moment van de herinnering die een fractie van een seconde had geduurd. Onbewust had deze ervaring mijn leven op het gebied van spreken voor een groep gekleurd, het vermijden gecreëerd, de angst om dit weer te ervaren gevoed.Enkele dagen ervoor had ik mijzelf eindelijk gerealiseerd wat mij blokkeerde en ik had het voorval middels een coaching techniek in minder dan een uur achter mij gelaten. Ik bedankte mijn voorganger, ging recht op staan en vertelde mijn verhaal, zelfverzekerd, genietend van het moment, met liefde terugdenkend aan dat jongetje van 12 in die spreekstoel.

Heb jij ook het gevoel ook wel eens dat je los wilt breken, op wilt staan, ervaringen die jouw potentie beperken achter je wilt laten ?

Wil je daar eens verder over praten, jouw mogelijkheden verkennen?

https://www.fredbosman.nl/contact/

Delen is  👍

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *