Vier je onzekerheid !

Heb jij wel eens een onzeker gevoel ?

Ik heb net via Google naar “onzekerheid” gezocht. De resultaten waren schrikbarend, volgens vele sites is het nog net geen levensbedreigende situatie. Het resulteert  in vele onwenselijke uitingsvormen. Ik kreeg er gelijk een onzeker gevoel van…….

Waar ik mij ook over verwonderde is dat onzekerheid op diverse sites omschreven werd als aangeleerd gedrag, wat mij gelijk deed afvragen of zelfvertrouwen dan ook aangeleerd gedrag is. Word zelfvertrouwen dan eerst afgeleerd voorafgaande aan het onzekere gedrag?

Onzekerheid is een gevoel geboren uit een situatie uit het verleden waar in het heden gedrag uit voortvloeit.

Het gedrag wat uit een onzeker gevoel voortvloeit is dan ook alleen onwenselijk wanneer het jouw functioneren in de samenleving dusdanig in de weg staat zodat jouw functioneren bijna onmogelijk is. Gelukkig zijn dat excessen en voor de meeste onder ons geen realiteit.

Wat als we nu eens anders naar een onzeker gevoel gaan kijken, bijvoorbeeld als een seintje wat we krijgen als we ergens extra op moeten letten?

Of als seintje dat we iets beter anders kunnen doen? Zie jouw onzekere gevoel als een stuk gereedschap wat ervoor zorgt dat we ons werk nog een keer nakijken en een keer extra voor de spiegel gaan staan of we er leuk uitzien. Dat ervoor zorgt dat we nog een keer omkijken of er geen verkeer aankomt. Talloze voorbeelden op te noemen waarbij onzekerheid een goede eigenschap is die je ook behoedt voor vele onwenselijke situaties.

Vaak hoor ik dat onzekerheid niet welkom is en dat het gevoel weggeduwd wordt, genegeerd, en als onprettig ervaren.


Een andere benadering is om bewust van dit gevoel te zijn, dit gevoel te omarmen,te verwelkomen. Probeer eens even stil te staan als je dit gevoel hebt, hoe voelt het? Waar komt het vandaan? Mensen zijn prachtige wezens en alles wat je voelt mag er zijn en zeker een onzeker gevoel wat maakt dat je bijvoorbeeld net even beter je werk doet of er beter uitziet. Natuurlijk zullen er ook situaties zijn dat we niks hebben aan een onzekere houding, dan genieten we even van het onzekere gevoel en doen we er niks mee. Ik heb mijn tekst vanwege mijn onzekere gevoel al enkele malen nagekeken, en op inhoud gecheckt. Ik ben blij met mijn onzekerheid,  jij toch ook?

Er wordt over je geroddeld…….

Wat is roddelen eigenlijk? Roddelen is in negatieve zin en vaak onwaar, over iemand spreken, natuurlijk als diegene er niet bij is. Hoe ga jij daarmee om? Ik heb me er jaren aan geïrriteerd en mensen erop aangesproken, het leek echter dat des te meer energie ik daar in stak het evenredig erger werd. En dan ook nog de mensen die herhalen wat een ander over je gezegd heeft, zoooo irritant.

Waarom kunnen mensen het niet over zichzelf hebben?

Mijn acties zette geen zoden aan de dijk, alleen dat het mij enkele vrienden kostte. Ik besloot dat eens te onderzoeken, wat gebeurt er nou precies als iemand roddelt en waarom irriteert het me zo. Wat mij irriteerde was dat men negatief over mij praatte zonder dat ik daar een toelichting op kon geven. Roddelen gebeurt immers als je er niet bij bent. Ik was dus bang dat mensen dingen over mij hoorden die niet bij mij pasten.

Hmm, confronterend tot nu toe

Ik ging nog even verder. Hoe kwam het dat alles zo over-kwam dan? Ken je dat spelletje dat je allemaal in een kringetje zit en dan fluistert er een wat in de oor van de buurman en die buurman dan weer aan zijn buurman totdat de kring rond was. De uitkomsten liggen verbazingwekkend ver uiteen. Dat was dus één oorzaak van het verschillend overkomen van een verhaal, men hoort het blijkbaar allemaal net iets anders.

Iedereen die roddelt vertelt haar of zijn versie/interpretatie van een verhaal met die eigenschappen erin verwerkt die iemand negatief vindt aan zichzelf

Zo is het maar net met roddelen, iedereen die roddelt vertelt haar of zijn versie/interpretatie van een verhaal met die eigenschappen erin verwerkt die iemand negatief vindt aan zichzelf. Die conclusie was een mooi moment voor mij en sindsdien luister ik graag naar wat iemand te vertellen heeft over een ander omdat diegene alleen zichzelf laat zien.

De grond onder je voeten verliezen.

Een jaar of 7 geleden, toen mijn leven lekker voort kabbelde zat ik voor de zoveelste keer eens een avondje te surfen op het net. Na al vele filmpjes van paragliders te hebben bekeken gaf ik mij enkele dagen later op voor een beginnerscursus bij Inferno in Zuid-Frankrijk. Het leek me prachtig om als een vogel zo vrij door de lucht te zweven. Een paar weken gingen voorbij, waarin ik me afvroeg wat ik nu aan was begonnen,  de startdatum van de cursus kwam onverbiddelijk dichterbij . Ik vertrok een tweetal dagen eerder om een beetje rond te kijken in de buurt en relaxed mijn tentje op te zetten.

Hagelstenen zo groot als ping-pong ballen vielen uit de lucht

Mijn tentje stond net, met mijn net een half jaar oude bedrijfsauto ervoor, toen het weer in een snel tempo omsloeg. Hagelstenen zo groot als ping-pong ballen vielen uit de lucht en ik schuilde in mijn net opgezette tent die gelukkig wel tegen zo’n buitje kon. Het was hevig maar kort, gelukkig waren al mijn ramen van de auto nog heel, het plaatwerk leek echter een poffertjes pan. Na me bij de schade te hebben neergelegd en de foto’s ervan naar de verzekering maatschappij gemaild te hebben keerde de rust weder. ’s Avonds arriveerden er meer aspirant paragliders en het werd het ondanks de hagelbui een gezellige boel. De volgende dag zouden we starten met de cursus, allemaal erg benieuwd naar het nieuwe avontuur.

Het was een erg mooie ochtend en het aangrenzende meer lag er spiegelglad bij. We startten met een stukje theorie in een lokaal van het op de top van de berg gelegen hotel. De volgende dag zouden we al met oefenen op de helling beginnen. De dag vloog voorbij en voordat ik het wist zat ik na te genieten van een biertje voor mijn tent, morgen zou het grote feest beginnen. Het werd een gezellige avond en we waren allemaal nieuwsgierig wat ons te wachten stond. De volgende ochtend stond ik veel te vroeg bij mijn auto te wachten op de anderen. Nadat iedereen wakker was vertrokken wij gezamenlijk naar het hotel waar ook de schermen en harnassen lagen.

Het resultaat daarvan was dat mijn scherm over het dak van het restaurant hing en ik half in een hek.

Met een glimlach nam iedereen de spullen aan en nadat de schermen en attributen op het dak van de auto hadden gelegd zochten we een plaatsje uit in de bus. Zuchtend en kreunend vertrok het busje naar de groene weide waar we een beetje gingen wennen aan het materieel en het opzetten van een scherm. Het opzetten ging mij goed af en aan het eind van de ochtend mocht ik door naar de helling waar ik mijn eerste proefvlucht zou maken. Althans…. eerste? Ik had voor deze week nog een weekend op een skihelling geoefend als introductie op deze week. Het resultaat daarvan was dat mijn scherm over het dak van het restaurant hing en ik half in een hek.

Het mocht de pret niet drukken en had mij daarna snel aangemeld voor deze week. Afijn, ik was het incident allang vergeten en stond met harnas aan en scherm achter mij klaar om een stukje te vliegen. Roland, de eigenaar en instructeur van de vliegschool kon nog wel eens met een luide stem optreden, echter hij had alles in de gaten en het leek wel alsof hij al van te voren wist wat de cursisten van plan waren. Ik had veel vertrouwen in zijn kunnen waarmee hij mij ondersteunde in dit nieuwe avontuur.

Het leek net alsof hij dwars door je heen keek

Roland schreeuwde wat in de portofoon en wenkte mij, zijn kant op te komen. Ik stond met enig ontzag naar hem te kijken , hoe hij toch al die cursisten weer heelhuids beneden kreeg. Zijn sensoren stonden allemaal vol open en het leek net alsof hij dwars door je heen keek, je aanwijzingen gaf zonder een greintje onzekerheid in zijn handelen

Ik had mijzelf al aan al zijn aanwijzingen overgegeven en even later stond ik klaar om te starten. Ja, kom maar. Ik slikte even deed mijn hoofd met helm naar voren, armen naar achteren waar mee ik de stuurkabels vasthield en ik nam een sprint. Ik voelde een harde schok, keek over mijn rechter schouder omhoog en zag het enorm grote scherm bol boven mij heen en weer gaan. Ik kreeg weer een seintje van Roland en ik vervolgde mijn start de berg af, de grond hield op, ik zag de boomtoppen onder mij door schieten en ik vloog……. Na nog amper te beseffen wat er gebeurde, ik was druk alles te controleren en mijn koers uit te zetten, kwam er eindelijk een momentje.

Het enige wat ik kon was loslaten, loslaten

Ik werd compleet overvallen door het moment. Er was praktisch geen geluid, enkel het ruizen van het scherm, een roofvogel vloog onder mij door en gek genoeg voelde ik een verbondenheid, met de vogel en de natuur die ik nog niet eerder had ervaren in mijn leven. Ik werd emotioneel, ik hing aan een scherm, 1500 meter boven de grond en er kwamen heel wat gebeurtenissen uit mijn leven voorbij. Ik had geen keus. Ik kon niet uitstappen. Ik kon niet stoppen. Ik was alleen. Het enige wat ik kon was loslaten, loslaten en verder vliegen. De stem van Roland galmde door de portofoon. Al het andere  leek me zo onbelangrijk. Het was een moment dat ik nooit zal vergeten.

Het is een moment wat je ook tegenkomt als je een ontwikkeling ingaat. Als je uit je comfort zone treed. Die comfort zone, wat het ‘gebied’ is waarin je je beweegt, waarin je je dingen doet die je altijd doet waarin je je handelingen kunt perfectioneren maar niks nieuws aanboort. Het geluk ligt echter daar buiten. Door eens wat anders te doen ga je weer andere vaardigheden leren, je perspectief veranderen en meer dat gevoel dat je lééft ontwikkelen.

Door eens wat anders te doen ga je weer andere vaardigheden leren, je perspectief veranderen en meer dat gevoel dat je lééft ontwikkelen.

Hiervoor ga je loslaten, vaste grond onder je voeten verliezen, zweven en genieten. Ik gun het iedereen, ik kan echter niet iedereen overtuigen om die vast grond te gaan verliezen, die rugzak af te doen, van al die ruimte, lucht en vrijheid te genieten en je zo verbonden met de natuur te voelen. Het is alleen voor de durfals, voor diegenen die niet alles onder het tapijt vegen maar het aangaan omdat er alleen nog maar te winnen valt. Omdat het genoeg is geweest om via oude structuren te leven maar die sensatie van dat nieuwe, dat onbekende met nieuwsgierigheid tegemoet te zien

En ik? Ik praat af en toe tegen je door de portofoon en dan vertel ik je wat ik zie.