Santiago de Compostela

Een half jaar geleden liep ik door Amsterdam. Ik was bij mijn dochter geweest en liep door het centrum richting centraal station. Ik hou ervan om lekker door de stad te slenteren. Het was heerlijk weer en de vele toeristen buitelden bijna over elkaar heen om een plaatsje in de rij te bemachtigen voor een van de vele attracties die Amsterdam rijk is.

Ik liep het laatste stuk door een drukke Kalverstraat en moest mij soms tussen de drommen mensen heen wurmen. Plots zag ik een bekend gezicht en een vriendin die ik al een tijdje niet had gesproken liep mij tegemoet. We begroetten elkaar en besloten de drukte te verlaten en ergens een terrasje te pikken. Zo gezegd zo gedaan en een kwartiertje later zaten we in het zonnetje onder een parasol met elkaar bij te praten.

Zij had een drukke baan en een vrije dag had ze zelden.Een familielid was op jonge leeftijd overleden wat haar even stil liet staan bij de invulling van haar leven. Het zijn de momenten waarop je iets niet meer kunt, dat je beseft wat je allemaal had willen doen. Ik vertelde wat ik had ondernomen afgelopen jaar en van mijn intentie om in september de Camino naar Santiago de Compostela te gaan lopen. Zij had er, net als ik, vaker over horen vertellen en ze zei dat het ook een wens van haar was dat een keer te doen.

Ik heb deze reactie al vaker gehoord en ik vroeg wat haar tegenhield om dit te gaan ondernemen. Ze dacht even na en ze dacht dat haar werkgever haar nooit die tijd vrij zou geven die nodig was om de route te lopen. Tevens vond ze dat het voor mannen makkelijker was om alleen iets te doen, het idee om als vrouw zoiets te ondernemen hield haar tegen.

Ik vertelde dat ik diverse vrouwen in mijn kennissen kring heb die regelmatig backpacken en alleen over de wereld zwerven. Verrast daardoor keek ze me aan en ik stelde voor om haar in contact te brengen met een vrouw die er regelmatig alleen op uit trok. Haar ogen begonnen te glimmen en we spraken ook af dat zij met haar werkgever in gesprek zou gaan en we over een paar weken weer contact zouden hebben. Die paar weken werden echter maanden..

Een paar maanden later kreeg ik een mail met onderstaande foto en tekst erbij;

Hoi Fred, 

Mijn werkgever had ook de Camino gelopen enkele jaren geleden en had alle begrip! Bedank jouw vriendin nog even voor alle tips! 


De enige belemmeringen die we hebben bevinden zich in ons denken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *